Loosen up!

Untied, I live free
Let’s get it on
Unbound from the track
Oh please give me some

Go it all in hand
Rest your case
Or try to out-compete
The super sweet taste
I feel

Loosen up and live in the moment
Lights out, strange sounds
Tryin’ to be all around

Turn around and loosen up
Somehow, you’ll find
This moment is real

Advertenties

Weg

We zien elkaar niet meer
We horen elkaar niet meer
We voelen elkaar niet meer
We schrijven elkaar niet meer

Wetende hoe het zit en wat het is, is dat toch een gemis
Je schuift onder me weg en ik onder jou

Als vriend ook dat besef ik nu pas
Gaan die tijden niet meer komen

Na lang genoeg uit het oog, hoofd en tenslotte hart
Vergeten we elkaar nooit

Even tussendoor…

Ik zwem onderwater
Probeer zonder adem te halen steeds verder te komen
Mijn eigen record te breken
Dat voel ik eigenlijk al aan na de eerste seconden. Vooral als het niet lijkt te gaan lukken. Dan kom ik ook gelijk weer boven, wil ik geen moeite verspillen aan een poging die het toch niet gaat worden. Want zo is het 99 van de 100 keer. Maar soms, soms probeer ik het dan alsnog. Tegen beter weten in. En die ene keer dat het ooit mocht gaan lukken, want dat is nog niet gebeurd,en het record sneuvelt; dat geeft pas een extra kick. Hoop ik.

Mijn gedichten terug lezend: ik probeer antwoorden te vinden, of verlichting te vinden door het opschrijven van woorden. Complete oppervlakkige of juist diepere verklaringen voor het hoe, waarom en wat. Maar een onrealistisch droombeeld ontbreekt er vaak. Een droombeeld wat in gedachten er altijd is. Dat mag ook wel eens opgeschreven. Tegen beter weten in. Ook nu, na weken of maanden. Blijkbaar.

Ver weg

Heel dichtbij
Doem je op en
Laat mij schrikken
Zet mijn tijd stil

Korte momenten kunnen zo eeuwig duren
Plezier geven die in geen maanden te evenaren is

Als de tijd weer loopt

Door een aanraking of blik
Zelfs gedachten
Eenzijdig als ze mogen zijn
Komt alles tot stilstand

Nu ver weg
gaat alles steeds sneller
en verlang ik
Die stilstand

Schijnbaar aanwezig maar toch niet daar
Dat weet ik ook wel

Ver weg
Nu de tijd weer loopt
Elke overdenking jou verder weg brengt
Welke ingeving of geruststelling ook
Dat is zeker

Ik stribbel tegen
Mezelf vooral

Fase 2

Dinsdagmiddag uur of vier
Verlaten weg
Ver weg van eigenlijk alles
Wachtend op de bus
’t duurt allemaal maar

Ook is het mistig
Ondanks het heuvelachtige landschap
Bar weinig te zien
50 misschien 100 meter
Voornamelijk hekwerk en wat gras
Kijk ik naar de weg

Toch apart,
onverhard
Of ben ik verward?
Dat zeker, maar
Nouja goed. Telefoon.
Geen bereik, was te verwachten.

IJsberen in de mist.
Had een prachtig boek kunnen zijn,
over hun uitzichtloze situatie.

Maar het is wat ik nu doe.

Achter me, eigenlijk helemaal niets
Een bushokje was niet gek geweest.
Of iéts, een bord, tijdschema.

Waar sta ik eigenlijk,
Wie heeft die hele bus verzonnen en mij hierheen gestuurd?
Nu wachtende op iets wat er nooit lijkt te gaan komen
Tot ik ga lopen
Of wakker word
van iets wat er nooit geweest is
uit een droom die ik nooit gedroomd heb

Ik begrijp het niet meer

Dat is fase twee toch?
Zijn we in ieder geval op weg

Veranderen

Omdat dingen niet gaan zoals ze moeten gaan
Of juist wel
Hoef ik toch niet te veranderen
Of juist wel?

Niks moet, maar gaat wel het snelst
Soms
Tegenhouden heeft geen zin
Voordat ik terugkijk en baal van mijn stilstand

Maar blijf niet onbewogen, neem wel op
Dat is niet perse veranderen
Hoe je het eigenlijk precies noemt.. Wat maakt t uit

Ook onduidelijk:
Wat er mogelijk is, wat het resultaat is

Deze vraag ontstaat in een, wellicht vreemd, verlangen om iemand bij me te houden. Iemand waarvan ik houd

Maar het lukt me niet.
Zoekende naar oplossingen
Bij mezelf
Bij anderen

Bestaat er ook nog zoiets als de factor pech. Kan je daar iets mee?
Nee

Verander mijn denken, of verander mijn zijn
Ik weet het nog niet

Je zit vast

Wow
Hoe sterk jij vastgegroeid bent
In mijn binnenste
Dat wist ik niet

Het Was altijd zo losjes
Zo lekker nonchalant
Zo fijn verbonden

Dat ik nu pas merk
Hoe vast je zit
Want ik kan je niet loslaten
Ik kan je niet laten gaan

Ik wil schreeuwen
Schreeuwen in plaats van huilen
Dat je moet blijven

Want het is zo fijn als ik bij je ben
Het was zo fijn als ik bij je was
Totdat je even weg was
Maar nooit meer terug kwam
En zal komen

Want je weet dat het niks meer gaat worden
Hoe kan je dat nou zeggen
Terwijl je weg bent

Ik kan jou niet dwingen
Maar jij mij wel
En dat is zo ongelofelijk moeilijk
Machteloos

Waarom zit je zo in me vast
Je hebt medelijden
Dat zegt genoeg
Het is voorbij